Blog

Jy mag dalk al die storie van hoe ek begin hardloop het in my eerste boek gelees het. Indien wel, verskoon my asseblief dat ek dit weer kortliks vertel. Toe ek in 2017 met Weigh-Less begin het, het ek 165 kg geweeg. Ek het nie op dieselfde tyd ook begin oefen nie. Ek het gevoel dis net te veel om alles so meteens baas te raak. Ek was alreeds besig om my eetgewoontes te probeer verander, en die gedagte daaraan om nog oefensessies ook aan te pak — en dit terwyl ek 165 kg weeg — het vir my onmoontlik gevoel. ...

Verlede week het ek iets tydens een van my hardloopsessies gedoen wat ek nie gewoonlik doen nie. Ek en ’n vriend het gereël om saam te gaan hardloop en agterna koffie te gaan drink. (Baie keer dink ek die enigste rede waarom ons eintlik hardloop, is vir die koffie agterna.) Omdat ons teen baie verskillende tempo’s hardloop, is ons reëling gewoonlik dat ons dieselfde roete in teenoorgestelde rigtings hardloop. Op daardie manier sien ons mekaar darem ’n paar keer in die verbygaan, maar ek hou hom nie terug nie. ...

Daar is ’n afspraak op my kalender waarna ek elke jaar meer uitsien as amper enige ander een: my jaarlikse fotosessie. Hierdie jaar was my vierde. En omdat ons hierdie foto’s amper dieselfde tyd elke jaar neem, het hierdie sessies vir my ’n jaarlikse oomblik van refleksie geword. ’n Kans om raak te sien hoeveel meer gemaklik ek voor die kamera is as verlede jaar, en ook partykeer hoe ek op ander maniere gegroei en verander het. ...

Die afgelope twee weke was daar groot rede vir feesvier in ons gesin, aangesien beide my man en my jongste verjaar het. En dan was daar landloop… wat, ten spyte van al die vieringe, die meeste uitgestaan het. Elke jaar herinner landloop my daaraan dat ek nou maar eerder ’n padhardloper is. My afrigter dring daarop aan dat dit my goed doen. Daarom steek ek maar my nommer vas en oortuig ek myself dat dit dalk vanjaar nie so erg gaan wees nie. ...

Verlede week het ’n Instagram-blad wat ek volg, my laat dink oor hoekom ons die dinge doen wat ons doen. Hoekom hardloop ek, byvoorbeeld? Ek hou daarvan om so dan en wan weer hieroor te dink, want motivering is wispelturig. ’n Vriend het onlangs op ’n ander vriend se Strava geskryf dat motivering geen lojaliteit het nie. Die een dag is dit daar. Die volgende dag is dit weg. En dit geld vir ons almal. Myself inkluis. ...

Verlede week het my dogter ’n haarrekkie in haar hare laat koek. Maar nie net effens gekoek nie — behoorlik kraaines gekoek. Ek het liggies probeer trek. Ek het dit met my vingers probeer uitpluis. Ek het die koek van verskillende hoeke af benader. Maar niks wou werk nie. Gefrustreerd het sy voorgestel dat ons dit eerder uitsny. Jy kon my met ’n veer omtik. Sy is uiters trots op haar lang blonde hare, ek sal selfs sê beskermend daaroor. Die laaste persoon wat ek verwag het sou voorstel dat ons iets daaruit sny, was sy. ...

Hoekom voel dit deesdae, wanneer ek gaan sit om hierdie nuusbrief te skryf, asof ek niks het om te sê nie? Wat eintlik absurd is, want iets ongelooflik het die afgelope twee weke gebeur: ek het my vyfde maraton voltooi, gemaklik binne die afsnytyd. Ek behoort trots te wees en fees te vier. Maar in plaas daarvan het ek teleurgesteld huis toe gekom. Nie omdat iets verkeerd geloop het nie. Maar omdat ek vir meer gehoop het. Ek is ’n aanhanger daarvan om doelwitte te stel, maar dit dra altyd die risiko dat jy dit nie bereik nie en jouself dan teleurstel. Ek wou beter hardloop. Vinniger. Sterker. Ek wou graag gesien het dat al die oefeninge die afgelope jaar en die beter slaap besig was om verbetering tot gevolg te bring. ...

Daar was die afgelope tyd soveel tekens dat ek baie vinniger ouer word as wat ek graag sou wou. En ek voel reeds ’n bietjie selfbewus daaroor, want ek probeer my grys hare uitgroei… ja, alweer. Dit is tans in daardie aaklige stadium waar dit so aanloklik is om dit net weer te gaan kleur. Ons het hierdie afgelope naweek my 45ste verjaardag gevier, wat later die week is, aangesien ek vir die grootste deel van hierdie komende week in Kaapstad gaan wees. Ek het besluit om tydens die vierringe ’n glas wyn te drink. En dít het glad nie goed gegaan nie. Ek het amptelik die ouderdom bereik waar enige alkohol chaos veroorsaak met my slaap en HRV. ...

Twee weke gelede was ek in ’n vergadering om ’n matriekafskeid se spyskaart te beplan. Op ’n stadium het ek ’n grappie gemaak en gesê dat die aand darem nie daaroor gaan om groente op tieners se borde af te dwing nie… maar ons moet seker darem ’n paar ander opsies as net ’n slaai hê. Ek vra toe wat anders ons dalk kan insluit. Die voorstelle was: aartappels. Mielies. En toe… niks. ...

Ek is tans in die moeilikste deel van my maratonoefening, en dit is moeilik. Die afgelope naweek het ek my voet seergemaak — hopelik niks ernstig nie. Maar enige besering is frustrerend, nie net omdat dit ’n onderbreking is nie, maar ook omdat my gedagtes so vinnig gaan na: “Jy het alweer aangejaag.” Asof een klein dingetjie weke se konsekwente oefening ongedaan kan maak. Dit het my weer laat besef hoe maklik ek dink: “Ek is sleg hiermee.” ...