Al wat ek van die afgelope twee weke onthou, is dat ek siek was.
Dit het as ’n doodgewone sinusinfeksie begin. Maar teen dag tien — net toe ek dink ek is besig om beter te word — het dinge skielik ’n verkeerde draai gemaak. En nie sommer net enige draai nie. ’n Bakteriële een, die verkeerde kant toe.
Die tydsberekening was egter swak. Is dit nie altyd nie? Om siek te wees, het beteken dat ek my 5 km-tydtoets van verlede week gemis het. Hopelik kry ek darem môre die kans om dit wel te gaan hardloop.
Maar die gedwonge rus het ’n ou frustrasie laat opvlam.
Ek is nie mal oor die sêding: “As jy nie self ’n dag kies om te rus nie, gaan jou liggaam een namens jou kies.”
Ek kies wel ’n dag. Ek neem my Vrydag-rusdae baie ernstig op. Ek hou nie daarvan om dit met ’n ander dag om te ruil nie, en ek skeduleer self ook nie sommer aktiwiteite vir daardie dag nie (my afrigter doen dit wel van tyd tot tyd). So wanneer ek in elk geval deur siekte gedwing word om te rus, voel dit asof my liggaam my verraai.
Ek meen, regtigwaar? Ek het dan nou vir jou ’n rusdag gegee. Wat meer wou jy hê?
Ek het hierdie onderliggende verwagting dat alles glad moet verloop as ek al die “reëls” volg. Dit klink belaglik as ek dit hardop sê, maar ek kan tog nie die enigste een wees wat so dink nie. Of ons nou vir ’n wedloop oefen of ons gesondheid probeer bestuur, ons wil graag glo dat as ons alles reg doen, ons ook die gewenste uitkoms sal kry.
Behalwe dat dit nie so werk nie. En dit is nou nie juis lekker nie.
Teen verlede Donderdag het ek uiteindelik opgegee met al die boere- en eierate wat ek probeer het en ’n dokter in die hande gekry.
Ek het haar alles vertel wat ek gedoen het om die infeksie te probeer beveg, tot by die sinusspoelings wat ek reeds die heel eerste oggend begin doen het toe ek die drukking in my sinusse begin voel het.
Haar antwoord was: “Wel, dankie tog daarvoor. Jy sou teen hierdie tyd baie erger daaraan toe gewees het as jy dit nie gedoen het nie. Dis waarskynlik die enigste rede waarom jy dit so lank kon regkry sonder antibiotika.”
Sy was seker reg, maar dis steeds ’n bitter pil om te sluk.
Ten spyte van alles wat ek kon doen, het ek steeds siek geword. Ek het my tydtoets gemis en ook ’n paar dae se werk. Om te hoor “Jy sou baie erger daaraan toe gewees het…” voel minder soos ’n oorwinning en meer soos ’n troosprys.
Maar soos ek nou hier sit en terugdink aan die afgelope twee weke, besef ek dat dit juis die ding is waarmee ek sal moet leer vrede maak.
Om die regte dinge te doen, is geen waarborg dat jy die boerpot gaan slaan nie. Soms beskerm dit jou dalk net teen ’n ramp wat jy nooit eens sal weet jy vrygespring het nie. Dit maak die werklikheid net ’n bietjie minder erg.
En hoewel dit nou nie na so ’n groot troos klink nie, is dit darem iets.
Ek is steeds nie die vinnige hardloper wat ek graag wil wees nie, maar my lewe is soveel ryker omdat ek hardloop. En dalk is ek ook nog nie die skrywer wat ek graag wil wees nie, maar ek weet vir ’n feit dat ek, as dit nie vir hierdie skryf en nadink was wat my gehelp het om kop bo water te hou nie, teen hierdie tyd al verby my swaarste gewig sou gewees het en dalk selfs die 200 kg-kerf sou bereik het.
Ons moet ophou om die waarde van ons konsekwentheid net te meet aan die vraag of dit die perfekte resultaat opgelewer het. Ek weet dit tog, maar hoeveel keer gaan ek dit nog vir myself moet sê?
Soms is die ware oorwinning nie die eindstreep wat ons oorgesteek het nie — maar die afgrond waaroor ons, danksy ons pogings, nooit gegaan het nie.
