Twee weke gelede het ek iets by ons wasbak sien lê wat ek baie lanklaas in ons huis gesien het: ’n bottelborsel.
Toe ons kinders nog babatjies was en ek melk moes uitpomp en kleuterskool toe stuur, het ons heelwat bottelborsels gebruik. Maar noudat al ons kinders tieners is, het die bottelborsel stilletjies uit ons huis verdwyn, saam met soveel ander goed wat deel was van daardie fase van ons lewe.
Om weer een te sien, het my nogal onverwags bly gemaak. Ek het dadelik aan my sagte hardloopbottels gedink. Hulle is nogal moeilik om ordentlik skoon te maak, en ek het gedink my man het dalk presies dieselfde gedagte gehad toe hy besluit het om een te koop.
So, natuurlik (soos mens klaarblyklik maak), het ek dadelik besluit om dit uit te probeer en een van my hardloopbottels nader gehark. Dit het nogal goed gewerk, al het ek gedink dit kon dalk so ’n bietjie groter wees. Net effens.
Die volgende oggend, toe ek gaan sit om ontbyt te eet, sien ek egter die nuwe bottelborsel bo-op die herlaaistasie van ons robotstofsuier, Sakkie, lê.
Voordat ek twee en twee bymekaar kon sit, het ek besluit om eerder my man te vra.
“Uhm, Derik,” roep ek. “Daardie nuwe bottelborsel wat jy gekoop het. Waarvoor is dit?”
“Dis om Sakkie skoon te maak.”
“Hoekom het dit gister by die wasbak gelê?”
“Omdat ek Sakkie skoongemaak het, en toe die bottelborsel ook skoongemaak en dit daar gelos het om droog te word.”
“O. Oeps. Ek het gedog jy het dit vir regte bottels gekoop. Ek het dit gister gebruik om een van my hardloopbottels skoon te maak. Dit het nogal goed gewerk. Maar nou dat ek daaraan dink, was dit seker nie so ’n goeie idee nie.”
Derik, laggend: “Raai wie kry ’n bottelborsel vir Kersfees.”
Ek hoop nou regtig nie dat ek ’n bottelborsel vir Kersfees gaan kry nie. Maar die hele storie het my wel laat dink.
Ek het geen idee gehad dat ek nog ’n nut vir ’n bottelborsel gehad het totdat die geleentheid om weer een te gebruik homself voorgedoen het nie. Dit sou nooit op enige inkopielysie van my verskyn het nie. Nie omdat ek nie een nodig gehad het nie, maar omdat ek dit lankal afgeskryf het as iets wat ons nie meer gebruik nie. Daardie fase van ons lewe was mos verby.
En nou wonder ek hoeveel ander dinge ook in daardie kategorie val.
Hoeveel dinge hou ons op om te gebruik, of oorweeg ons nie meer nie, bloot omdat die omstandighede waarin ons dit eens nodig gehad het, verander het? En hoeveel klein ongerieflikhede het ons maar net stilletjies aanvaar omdat ons so gewoond geraak het daaraan om daarmee saam te leef?
Daar is ’n frase wat ek graag by die werk gebruik wanneer daar weerstand teen verandering is: “Die gevaarlikste woorde in enige taal is: ‘Ons het dit nog altyd so gedoen.’”
Maar hierdie is nie eers ’n geval van “ons het dit nog altyd so gedoen” nie. Ons het bottels voorheen op ’n ander manier skoongemaak. Toe het ons kinders grootgeword en het bottels iets van die verlede geword. Toe daar weer bottels, in die vorm van hardloopbottels, deel van ons lewens geword het, het ons eenvoudig nie weer gedink oor hoe ons dit skoonmaak nie.
My hardloopbottels is beslis baie skoner wanneer ek dit behoorlik met ’n bottelborsel skrop as wanneer ek net seepwater daarin rondskud. Dis ’n klein dingetjie, maar dit maak ’n verskil.
Miskien raak ons te vinnig van goed ontslae. Of dalk raak ons net so gewoond daaraan om dinge op ’n sekere manier te doen dat ons nie meer stilstaan en vra of daar dalk ’n beter manier is nie.
Ek het vir jare nie weer aan bottelborsels gedink nie. Maar nou, danksy ’n misverstand wat ’n robotstofsuier betref, en dalk ook ’n effens verontwaardigde kyk toe my man noem dat ek moontlik een vir Kersfees gaan kry, het ek weer een.
Miskien is dit die moeite werd om van tyd tot tyd die alledaagse dinge in ons lewens te heroorweeg. Daar mag dalk iewers ’n bottelborsel wees wat wag om ons lewens net ’n bietjie makliker te maak.
