Daar is ’n afspraak op my kalender waarna ek elke jaar meer uitsien as amper enige ander een: my jaarlikse fotosessie.
Hierdie jaar was my vierde. En omdat ons hierdie foto’s amper dieselfde tyd elke jaar neem, het hierdie sessies vir my ’n jaarlikse oomblik van refleksie geword. ’n Kans om raak te sien hoeveel meer gemaklik ek voor die kamera is as verlede jaar, en ook partykeer hoe ek op ander maniere gegroei en verander het.
Hierdie jaar het Tamryn gevra of haar universiteitsintern ook by die fotosessie kan wees. Natuurlik het ek ingestem daartoe. Sy het ook genoem dat haar intern verkies om as “hulle” geadresseer te word eerder as “hy” of “sy”. Dit was nie iets wat ek al vantevore beleef het nie, maar ek het gedink ek sal heel goed daarmee regkom.
Dit was baie moeiliker as wat ek gedink het dit gaan wees.
Aanvanklik het ek gewonder of dit bloot ’n taalprobleem was. Engels is trouens nie my eerste taal nie. Maar hoe meer ek daaroor nagedink het, hoe meer het ek besef dat dit vir my in Afrikaans ook ’n uitdaging sou wees.
Die intern was egter ’n absolute plesier om saam mee te werk. Hulle het hard gewerk, aandagtig geluister, goeie vrae gevra, baie oulike oorbel- en uitrustingkombinasies voorgestel en elke geleentheid gebruik om te leer. Om iemand só leergierig te hou, het my herinner aan hoe dit voel om aan die begin van ’n reis te staan.
En tog, ten spyte van ’n aangename ervaring, het ek die middag huis toe gegaan en teleurgesteld gevoel. Nie omdat enigeen perfeksie van my verwag het nie — maar omdat ek dit van myself verwag het.
Gedurende die ry terug huis toe, het my gedagtes bly draai by ’n frase wat ek gereeld by die werk hoor: “toekoms-gereed” (future-fit). Dit klink indrukwekkend. Amper asof wanneer ons genoeg boeke lees, kursusse voltooi, genoeg veranderinge omhels, ons eendag gaan reg wees vir wat ook al volgende gaan gebeur.
Ek is nie so lekker seker dat dit is hoe dit werk nie.
Ek was nog nooit gereed vir die dinge wat my lewe die meeste geraak het nie.
Ek was nie gereed om te skryf nie.
Ek was nie gereed om gewig te verloor nie.
Ek was nie gereed om te hardloop nie.
Ek was beslis nie gereed vir al die tegnologie wat ek die laaste paar jaar moes baasraak nie.
Ek het maar net gedoen. Foute gemaak. Vrae gevra. Weer probeer. Steeds probeer.
As ek nou terugdink, onthou ek nie my voornaamwoord-glipse naastenby so baie soos wat ek onthou hoe ’n ervare fotograaf belê het in iemand aan die begin van hulle loopbaan nie. Ek onthou ’n intern wat nog leer. En ek onthou die besef dat ek self nog heelwat het om te leer.
Miskien is dit al wat saak maak.
Nie om toekoms-gereed te wees nie — wat amper soos ’n bestemming voel.
Net om oopkop te bly. Nederig genoeg om te leer. En bereid om weer te probeer.