Verlede week het ‘n Instagram-blad wat ek volg, my laat dink oor hoekom ons die dinge doen wat ons doen.

Hoekom hardloop ek, byvoorbeeld?

Ek hou daarvan om so dan en wan weer hieroor te dink, want motivering is wispelturig. ‘n Vriend het onlangs op ‘n ander vriend se Strava geskryf dat motivering geen lojaliteit het nie. Die een dag is dit daar. Die volgende dag is dit weg.

En dit geld vir ons almal. Myself inkluis.

Nie lank daarna nie het ‘n ander Instagram-plasing my in trane gehad. ‘n Vrou het gewonder of die gesondheidsreis waarop sy al jare is, enigsins die moeite werd was. Sy het dit oorweeg om ‘n mou-reseksie te laat doen en het vir die mense wat haar al van die begin af volg gevra of hulle regtig ‘n verskil kan sien tussen toe en nou.

Ek het gehuil omdat ek presies verstaan het wat sy bedoel.

Begin volgende jaar is dit tien jaar sedert ek weer by Weigh-Less aangesluit het.

In daardie tien jaar het ek 80 kilogram verloor, deur emosionele eet gewerk met behulp van berading, begin hardloop, twee boeke geskryf, vyf maratonne voltooi en opgehou om myself te weeg.

En tog vind ek dit baie dae nog steeds moeilik.

In my eerste boek het ek geskryf oor ‘n sêding wat gereeld in gewigsverlieskringe gehoor word:

“Om oorgewig te wees is moeilik. Om gewig te verloor is moeilik. Kies jou moeilik.”

En partykeer voel dit vir my asof ek met albei daardie moeilike werklikhede saamleef.

Ek is nog steeds nie die “perfekte” gewig nie, en ek sal waarskynlik nooit wees nie. Ek leef steeds met baie dissipline. Dis waar: ek weeg nie meer myself of my kos nie, maar ek let steeds op wat ek eet. Ek oefen hard. Ek hardloop gemiddeld sowat 50 kilometer per week.

Dit is steeds moeilik.

Daar was al baie oomblikke — en daar ís nog steeds oomblikke — wat ek wonder of ek nie ook maar vir ‘n maagomleiding moet gaan nie. Miskien sal onderhoud dan makliker wees. Miskien sal die aanhoudende inspanning net ‘n bietjie minder word.

Maar dan dink ek aan wat ek in die proses kan verloor. Ek het tans ‘n gesonde spysverteringstelsel en ek sukkel al jare nie meer met breuke nie. Elke operasie hou risiko’s in. Wil ek regtig daardie kans waag?

En medikasie soos Ozempic en ander GLP-1-behandelings is eenvoudig buite my finansiële bereik op die oomblik, veral terwyl my kinders nog by die huis is.

So waarmee los dit my?

Dit los my met die ander redes.

As ek hardloop omdat ek daarvan hou, omdat ek die stilte en die alleentyd met my gedagtes geniet, omdat ek daarvan hou om myself uit te daag, omdat ek dit geniet om fiks te wees en omdat ek nou dinge kan doen wat ek vroeër nooit gedink het moontlik sou wees nie — maak dit dan regtig saak as ek nie hardloop om gewig te verloor nie?

As ek meestal van vooraf af kos maak omdat dit my beter laat voel, omdat hoogs verwerkte kos my opgeblaas en pap laat voel, omdat ek vir my kinders wil wys hoe gebalanseerde eet lyk, en omdat dit eerlikwaar ook goedkoper is — watter ander rede het ek dan nóg nodig?

Wanneer die oorspronklike redes hulle houvas begin verloor, vind ander.

Vind die redes wat bly wanneer motivering verdwyn.

Vind die redes wat die moeite die moeite werd bly maak.

Want as jy jouself een of ander tyd hoor uitroep: “Wat is dan nou eintlik die punt van dit alles?” is die antwoord dalk nie om die speletjie te los nie, maar om nog ‘n rede te vind om aan te hou speel.

Maar daar is ook ‘n ander kant.

Die ander redes help ons dalk om aan te hou speel, maar hulle los nie noodwendig die probleem op wat ons in die eerste plek laat begin speel het nie.

En miskien is dit die deel waarmee ek steeds worstel.

Want al is ek opreg lief vir hardloop, en skryf, en sterk voel, en gesonder leef as wat ek vroeër gedoen het, is daar steeds ‘n deel van my wat hoop dat die volgende dekade net ‘n bietjie makliker sal wees as die een wat was.