Hoekom voel dit deesdae, wanneer ek gaan sit om hierdie nuusbrief te skryf, asof ek niks het om te sê nie?

Wat eintlik absurd is, want iets ongelooflik het die afgelope twee weke gebeur: ek het my vyfde maraton voltooi, gemaklik binne die afsnytyd.

Ek behoort trots te wees en fees te vier.

Maar in plaas daarvan het ek teleurgesteld huis toe gekom.

Nie omdat iets verkeerd geloop het nie. Maar omdat ek vir meer gehoop het. Ek is ’n aanhanger daarvan om doelwitte te stel, maar dit dra altyd die risiko dat jy dit nie bereik nie en jouself dan teleurstel. Ek wou beter hardloop. Vinniger. Sterker. Ek wou graag gesien het dat al die oefeninge die afgelope jaar en die beter slaap besig was om verbetering tot gevolg te bring.

Hierdie keer het ek selfs iets anders probeer. Ek het doelbewus baie stadiger as gewoonlik begin, in die hoop dat dit my later in die wedloop meer energie sou gee. Ek het myself voorgestel hoe ek sterker eindig, eerder as om net die laaste kilometers te oorleef.

Maar dit het nie so uitgewerk nie.

Teen die einde het ek net so uitgeput gevoel soos altyd — net so leeg, net so klaar. Daarna het ek myself begin afvra of die maratonafstand my maar altyd só gaan afbreek, maak nie saak hoe versigtig ek my pas probeer bestuur nie.

My afrigter het my die hele week ná die maraton af gegee. Geen hardloop nie. Geen kragoefening nie. Geen stap nie. Net rus.

Ek kan nie eers onthou wanneer laas ek heeltemal stilgestaan het nie.

En fisies het die rus gehelp. Ek het laat geslaap. Ek het herstel. Teen die tyd wat ek vanoggend weer op die baan was, het my liggaam reg gevoel om weer te beweeg.

Maar geestelik is ek nie seker of ek enigsins herstel het nie.

’n Vriendin het Vrydag ingeloer en gevra of beide my liggaam én my ingesteldheid besig was om te herstel. Ek het geantwoord dat my liggaam beslis besig was om te herstel, maar dat ek nog nie so seker was oor my kop nie.

Onder alles sit daar ’n vrees wat ek nie eintlik wil verwoord nie: wat as ek nooit weer verbeter nie? Wat as hierdie die punt is waar dinge stadig begin agteruitgaan eerder as vorentoe? Wat as geen hoeveelheid oefening of harde werk ooit weer gaan help nie? Hoe hou ek dan aan?

Ek weet nog nie wat die antwoord daarop is nie.

Miskien is maratonhardloop eenvoudig bedoel om jou nederig te hou. Ek weet verbetering is nie lineêr nie. Miskien gaan uithouvermoë nie net daaroor om aan te hou beweeg deur fisiese uitputting nie, maar ook om aan te hou ten spyte van teleurstelling.

En dalk is dit ook deel van die maraton.