Ek is tans in die moeilikste deel van my maratonoefening, en dit is moeilik. Die afgelope naweek het ek my voet seergemaak — hopelik niks ernstig nie. Maar enige besering is frustrerend, nie net omdat dit ’n onderbreking is nie, maar ook omdat my gedagtes so vinnig gaan na: “Jy het alweer aangejaag.” Asof een klein dingetjie weke se konsekwente oefening ongedaan kan maak. Dit het my weer laat besef hoe maklik ek dink: “Ek is sleg hiermee.” ...
My voet het die kant van ’n stukkie ongelyke sement getref en, voor ek self besef het wat besig was om te gebeur, was ek plat op die grond. Dis nogal ’n skok om op vier-en-veertig te val. Dis nie soos om as kind te val nie — wat alreeds vir my erg was; nee, hierdie is ’n harde, beenratelende impak wat die wind uit jou seile slaan en jou gestrand los langs ’n besige pad, terwyl jy jouself nagaan vir bloed en geskende trots. Ek het ’n rukkie daar bly sit, die sand en klippies van my palms probeer afvryf, en gewonder hoekom ek dit aan myself doen. ...