Die afgelope twee weke was daar groot rede vir feesvier in ons gesin, aangesien beide my man en my jongste verjaar het. En dan was daar landloop… wat, ten spyte van al die vieringe, die meeste uitgestaan het.

Elke jaar herinner landloop my daaraan dat ek nou maar eerder ’n padhardloper is. My afrigter dring daarop aan dat dit my goed doen. Daarom steek ek maar my nommer vas en oortuig ek myself dat dit dalk vanjaar nie so erg gaan wees nie.

Dit is.

Hierdie laaste landloopbaan was besonder brutaal. Ons moes oor ’n boomstomp spring, eindeloos op en af teen die walle hardloop, en daar was selfs ’n stuk waar ons skuins teen ’n steil wal moes hardloop – amper asof dit ontwerp is om almal aan hul lewenskeuses te laat twyfel.

Meer as een keer wou ek die handdoek ingooi.

Nie stadiger hardloop nie.

Nie loop nie.

Ophou.

Agterna het ek vir my afrigter gesê dat daar net een rede was waarom ek nie van die baan afgeloop het nie. My jongste seun het reeds sy wedloop voltooi en was besig om ons s’n dop te hou. Die wete dat hy êrens langs die baan gestaan en kyk het, was genoeg om my aan die hardloop te hou.

Ek het later gegrap en gesê ek het besef ek moet darem ’n goeie voorbeeld stel. Maar hoe meer ek daaroor nadink, hoe meer besef ek dat dit net die helfte van die waarheid is.

Die waarheid is dat ek hom nodig gehad het.

Sy teenwoordigheid het my iets gegee om aan vas te hou toe my eie deursettingsvermoë begin kwyn het.

Ons vier gereeld selfgemotiveerde mense. Ons bewonder mense met ongelooflike dissipline en wilskrag. Maar ek wonder of ons nie die krag onderskat van iemand wat eenvoudig bankvas agter ons staan nie.

Iemand wat sê: “Gaan daarvoor.”

Iemand wat sê: “Ek glo in jou.”

Iemand wat vir ons by die eindstreep wag.

Iemand wat só sterk in ons glo dat dit ons eie geloof dra wanneer dit begin wankel.

Ek voel altyd hartseer vir mense wie se drome tuis met onverskilligheid of kritiek begroet word. Hoeveel doelwitte sterf stilweg omdat niemand ooit gesê het: “Ek sal daar wees” nie?

Soms word die mense wat in ons glo, die rede waarom ons nie opgee nie. Nie omdat ons hulle nie wil teleurstel nie, maar omdat hulle geloof ons herinner aan wie ons is wanneer ons dit self vir ’n oomblik vergeet.

Ek het daardie landloopresies beslis nie klaargemaak omdat ek skielik sterker geword het nie.

Ek het dit klaargemaak omdat iemand belangrik my dopgehou het.

En soms is dit al wat nodig is.